Buzul Ve Alev
Boşluğa takılan gözlerin hançer gibi yüreğime girer. Mevsimler değişir, ruhlar teker teker ölür. Yapraklar dökülür o sonbaharda. Maviliklerine daldığım o koca okyanus yüzebildiğim tek yer özgürce. Gözlerinin siyah çevresinde bir bataklık bulurum. Binlerce pislik ve günah var içinde. Çizgileşmiş hayaller kirpiklerinin okunda. Hepsi vurur beni gözlerinden ümitlerimi ayırdığım zaman.
Ara sıra ay gibi değişir göz kapakların. Bazen dolunayı ile aydınlık ve capcanlı… Bazen hilal gibi küskün ve sinirli… Korkuyorum öleceksin ve tüm dünya ışıksız kalacak geceleri.
Beyaz karlar görürüm gözlerinde. Bir ruh gibi kayarım bazen. İzimi belli etmem. Sen gökyüzüne baktığında gözlerindeki çizgiler hırçınlaşır, kıyamet kopacak diye korkarım.
Hala gözlerinde bir dirilik görüyorum. Sen dünyaya bakarken ben gözlerinden emiyorum tüm ölümsüzlüğü. Tüm kâinatı görüyorum ve o buzullarını kırıyorum. Yüreğimdeki alevleri çığırından çıkarmak için…
El-Kafirun
Haziran 26, 2009 12:38
sembolizmin hat safhada yine:)
…duyguların taşa çarpması gibi sanki…böyle olunca daha fazla acı çekiyorsun kelimelerle,cümlelerle…organların dile gelmesi sanki ya da tüm serzenişlerin tenimize dokunması gibi…
her zamanki gibi naif,kelimelerden ve benden alacaklı gibi duruyor şiirin:)
seviyorum yazdığın herşeyi ve yaratacaklarını
Haziran 24, 2009 22:55
Budur işte….
Gece gece güzeldi.