Üstün İnsan
üstün insan
mezarının üstünde
eksiksiz bir ölümü besleyen
yalnız
sade
ve kesinlikle düşman
parlak bir vizyonla
dağlarda gezen
ayaksız gövdesiz tanrı
üstün insan
acıyı
aşkı
tanrıyı
eritip bünyesinde
şarapla karıştıran
köprüler kurup
kendisini tutsak eden
bir köle
üstün insan
eşsiz bir melodinin sezgisinde
adım adım ölüm taşıyan
üstün insan
aydınlığı unutturan
estetiğiyle
yaşamın içinde
ümitsizce
ölümsüzlüğü uluyan
yalnız bir adam
ne insan ne üstün
sadece üstün insan
Can Murat DEMİR
Temmuz 23, 2009 07:17
bu temenniniz hayata bağlı :) eğer hayat bize evet derse tabiiki bu yönde hissettiklerimiz daha naif ve yumuşak olacaktır….ve sizin dediğiniz gibi umut dolu bir tavır sergileyecektir….
teşekkürler…
Temmuz 23, 2009 06:46
İnsan acılarla yoğrulduğu taktirde büyür olgunlaşır hayatını anlamlandırır….iNSANI YIKAMAYAN PROBLEM ONA GÜÇ VERİR…Haklısınız ama ben acıyı yaşayıp da mutluluğa daha çok yaklaşanlardanım…Yüreğim ucu bucağı olmayan bir yaşama sevinciyle dolu.Şiirlerinizi çok beğenmekle beraber arada hayata dair sonsuz mutluluk ve iç huzuru da içinde barındıran şiirlerde yazmanızı temenni ediyorum..
Temmuz 22, 2009 11:04
Bunu görmeniz ve dile getirmeniz bizim için çok önemli…haklısınız epeyce karanlık ve karamsar bir blog burası…FELSEFE HAYAT hayatı karamsaryaşayan ve bunu bir farklılık kaygısıyla dile getiren bir içeriğe sahip…buradaki metinler ne gerçekçi ne de bu dünyaya ait…biz hayatın içinde acıya tapınanlarız…bunu hayatı iliklerimize kadar hissetmek için yapıyoruz…en kötü hayatı yaşayan en güzel hayatın tadını en iyi bilendir…
şiirler bu yüzden dalgalı denize benzeyebilir…ve biz sabit bir ruh haline sahip değiliz…bize katılmak seçimle ve acıya katlanmayla ilintili bir şey…ama yine de burada birilerine rastlamak çok derin ve estetik bir anlama gebe…
teşekkürler…
Felsefe Hayat Projesi
Temmuz 21, 2009 15:10
şiirler inanılmaz güzel günlerdir siteyi inceliyorum ama neden bu kadar karamsarlık umutsuzluk hakim bu şiirlere?